در ماجرای جنگ صفّین، کسی از امیر مؤمنان علی علیه السلام پرسید: «آیا رفتن ما به سوی ‌شام، به قضا و قدر خداوند است؟». از جواب حضرت این گونه بر می‌آید که مقصود سؤال کننده این بوده که اختیار ما نقشی در این عمل نداشته است. حضرت در جواب او فرمود:

وای بر تو! گویا تو گمان کردی که قضا و قدر الهی، لازم و حتمی است [و اختیار ما هیچ دخالتی در آن ندارد]! اگر این گونه بود، ثواب و عقاب، بیهوده می‌شد و وعده و وعید خداوند معنایی نداشت.[1]

اگر تفسیر سرنوشت، این گونه است که برخی می‌گویند، این همه سفارشی که قرآن و اهل بیت علیهم السلام برای انتخاب همسر می‌کنند، چه فایده‌ای دارد؟ همین که می‌گویند: همسر خوب، باید این خصوصیات را داشته باشد و آن ویژگی‌ها را نداشته‌ باشد، نشان می‌دهد که اختیار ما در انتخابمان دخالت دارد وگرنه، این حرف‌ها بی‌معنا می‌شد.